نخست اندکی درباره میکروفن های گزارش گری: آنچه میکروفنِ طراحی شده و مخصوص برای کار گزارش‌گری را از میکروفن های دستی معمول جدا می کند چیست؟ میکروفن گزارش گری باید زمخت، مقاوم نسبت به شرایط آب و هوا و بادوام باشد. ممکن است متوجه شده باشید که میکروفن های مخصوص گزارش-گری به لحاظ طراحی بسیار بلند هستند. این اندازه به گزارش گر اجازه می دهد بدون نزدیک شدن به مصاحبه شونده و تلاش اضافه، میکروفن را تا حد ممکن نزدیک وی ببرد و همچنین اجازه ی استفاده از لوگو که دور تا دور قسمت فوقانی میکروفن نصب می شود را نیز می دهد. بر روی این لوگو معمولاً نام کمپانی تولیدکننده و یا عنوان برنامه حک می شود.
اغلب میکروفن های گزارش گری چند جهته هستند. به این معنا که از چندین جهت می توانند صداهای بیرونی را دریافت کنند اما هسته اصلی دریافت صدا در مرکز آنها قرار دارد. در واقع دو نوع میکروفن برای کاربردهای متفاوت وجود دارد: چند جهته و یک جهته. میکروفن های یک جهتهف میکروفن هایی هستند که تنها از یک جهت صدا را ضبط می کنند. آنها نمی توانند صدا را از تمام جهات ضبط کنند و فقط صداهایی را می گیرند که از مقابل به سمت آنها بیاید. این میکروفن ها برای برنامه هایی با گویندگان انفرادی مناسب هستند و نه برای زمانی که که صدا از چندین جهت به سوی میکروفن می آید مانند مصاحبه های دو نفره. اما میکروفن های چند جهته از آن رو که می توانند از چندین جهت صداها را دریافت کنند بیش تر مناسب موقعیت های مصاحبه هستند.
اگر از یکی از انواع میکروفن های خوب استفاده می کنید نیاز نیست خیلی آن را به صورت مصاحبه شونده نزدیک کنید. جلو و عقب بردن زیاد میکروفن (حرکت میکروفن میان گزارش گر و مصاحبه شونده) حرکت خشنی است که می تواند مصاحبه شونده را دچار اضطراب سازد، به خصوص اگر او سابقاً تجربه مصاحبه را نداشته باشد. این کار می تواند مصاحبه شونده را مرعوب ساخته و مانع شکل گیری مصاحبه ای خوب و راحت گردد. بارها در گزارش های تلویزیونی دیده ام که گزارش گر میکروفن را تا دماغ مصاحبه شونده بالا آورده و مصاحبه شونده نیز سپس یک یا دو قدم عقب رفته چون از این حرکت گزارش گر احساس تهدید و خطر کرده است. این اولین دلیلی است که گزارش گر باید به خاطر آن، از این تکنیک غلط میکروفن گردانی پرهیز نماید

و نکته نهایی (که البته کم اهمیت نیست) آن که؛ این امر (حرکت زیاد میکروفن میان گزارش گر و سوژه) می‌تواند به ایجاد مشکلات صوتی در کیفیت صدای مصاحبه منجر شود. حرکت میکروفن از سمت مصاحبه-شونده به سمت گزارش گر می تواند به خورده شدنِ انتها و ابتدای کلام و ادغام بخش هایی از صحبت آنها در یکدیگر و به این ترتیب حتی به ایجاد نوعی اشتباه معنایی در کلام منجر شود. تدوین این بخش ها و تلاش برای رفع مشکلات صدا یکی از سخت ترین و پر زحمت ترین کارهای هر تدوین گری خواهد بود. حتی دشوارتر از تصحیح و رفع نقص یک تصویر آسیب دیده.
در ادامه به شما گفته می شود به عنوان یک گزارش گر چه کاری باید انجام دهید و اگر در برنامه ای دیدید گزارش گری این گونه عمل می کند بدانید که او به راستی یک حرفه ای است.
نزدیک مصاحبه شونده ساده و راحت بنشینید و یا بایستید. به خاطر داشته باشید که فاصله شما با او نباید آن قدر نزدیک باشد که او احساس رعب و خطر کند. درست به اندازه ی فاصله ای که در یک جمع دوستانه برای صحبت با یک نفر رعایت می کنید. سپس میکروفن را عمود بر میانه ی خط میان خود و
مصاحبه شونده بگیرید. اگر مصاحبه شونده آرام حرف می زند، میکروفن را خیلی آرام به او نزدیک تر کنید و در همان موقعیت نگاه دارید. در این حالت مشت بسته ی شما (که میکروفن در آن است) نزدیک سینه ی مصاحبه شونده قرار می گیرد و دست تان از آرنج با زاویه ی 45 درجه خم می شود. میکروفن در این حالت تقریباً 3 تا 4 اینچ پایین تر از دهان مصاحبه شونده قرار خواهد داشت. اگر از میکروفن چند جهته استفاده
می کنید، با این که می تواند از جهات مختلف صداها را بگیرد، اما فقط صداهایی که در مجاورت (طیف نزدیک) آن هستند کیفیت مناسبی خواهند داشت، بنابراین نسبت به ضبط شدن صداهای اضافه ی محیط نگران نباشید زیرا بسیار ضعیف بوده و صدای مصاحبه شونده را خراب نخواهد کرد.
هر زمان که فاصله دو برابر شود کیفیت صدا یک چهارم افت خواهد کرد. بنابراین همواره توجه داشته باشید که در یک مصاحبه صداهای نزدیک شفاف تر شنیده می شوند و صداهای دور در پس زمینه آن قرار می گیرند.
یک راهنمایی: لازم است در مواردی صدای محیط را به صورت جداگانه ضبط کنید که در تدوین به هنگام کات صداهای اضافه، روی آن قسمت قرارگیرد تا از ایجاد حس جامپ در صداهای پس زمینه جلوگیری نماید.